Nakon Doma Vojske, zgrade Opštine, Sportske dvorane, upravne zgrade JP Vodovod (da Trudbenik ne spominjemo), na red je došlo i rušenje Doma penzionera?  

Civilno društvo se pokazalo nejakim za suprotstavljanje sve jasnijem otklizavanju vladajućeg režima ka totalitarizmu, sposobno tek da upozorava da je “stvorena atmosfera linča”, da “režim orkestrira otvorenu hajku protiv neistomišljenika” i da “od RS pravi svojevrsni gulag ili konclogor za svoje stanovnike, koji postaju sve više obespravljeni”. No, upozorenja ne dolaze do građana, što zbog funkcionisanja javnih emitera kao propagandnih mašina vlasti, što zbog straha od represivnosti režima i njenog čelnika koji već godinama otvoreno i nekažnjen prijeti svima koji ne podržavaju njega i njegovu stranku – radnicima javnih preduzeća, penzionerima, čitavim gradovima,… Te su bilo kakvi ozbiljni protesti izostali. Dok su u Gruziji, na odluku vlasti da donese sličan zakon građani reagovali nizom masovnih demonstracija, na kojim se okupljalo i do 50.000 protivnika represivnih mjera vlasti, u Republici Srpskoj je vladao muk.